Życie wielkiego pianisty, kompozytora a także polityka i dydaktyka Ignacego Jana Paderewskiego zaczęło się 6 listopada 1860 roku w Kuryłówce a dobiegło końca w 1941 roku w Nowym Jorku. Pełne było wydarzeń wielkich i znaczących dla historii Polski i świata.
Jako pianista Paderewski zdobył formalne wykształcenie w warszawskim Instytucie Muzycznym. Po zakończeniu edukacji tamże w 1878 roku rozpoczął pracę jako nauczyciel chociaż utrzymywał się głównie gry na przyjęciach i dając prywatne lekcje. Wtedy już też komponował. Nie był jednak z siebie zadowolony i wyjechał do Berlina a potem do Wiednia szkolić swój warsztat. Jego wielka kariera zaczęła się w 1888 kiedy to zaczął grać pierwsze wielkie koncerty w Paryżu. Prędzej Helenę Modrzejewską podarowała mu dużą sumę pieniędzy co pozwoliło mu skupić się na twórczości. Największe sukcesy odnosił w USA gdzie koncertował i żył od 1891 roku. Uznawany był za największego pianistę swoich czasów a nawet za największego wirtuoza tego instrumentu w historii.
Paderewski swoją karier polityczną zaczynał od sinego dyplomatycznego wsparcia polskich dążeń niepodległościowych od początku XX wieku, w szczególności intensywnie działał w trakcie I Wojny Światowej. Do Polski powrócił po przybyciu do niej Piłsudskiego. Przed przybyciem do Warszawy odwiedził Poznań gdzie jego osoba była iskrę potrzebną do wybuchu zwycięskiego powstania. Od stycznia do grudnia 1919 stał na czele przejściowego rządu Polski. Pełnił też funkcję ministra spraw zagranicznych. Wraz z Romanem Dmowskim reprezentował Polskę na konferencji w Paryżu, zakończonej podpisaniem traktatu wersalskiego, kończącego I Wojnę Światową. Po złożeniu teki premiera odpoczywał od polityki aż do czasów II Wojny Światowej kiedy to działał w strukturach rządu na uchodźctwie i zbierał pieniądze na państwo podziemne oraz nagłaśniał sprawy naszego kraju.
Copyright @ 2011 Dominika J. www.wp39.pl