Jakow Michajłowicz Swierdłow urodził się 3 czerwca 1885 roku a zmarł 16 marca 1919. Był jednym z przywódców bolszewików a w latach 1917 do 1919 formalną głową państwa rosyjskiego po obaleniu caratu.
Urodził się w Niżnym Nowogrodzie jako syn żydowskiego rzemieślnika. W rodzinie żywe były tradycje konspiracyjne – ojciec wykonywał dla komunistycznego podziemia pieczęcie służące do podrabiania carskich dokumentów. Już w wieku 17 lat wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji. Na mocy zaocznego mianowania został członkiem jej komitetu centralnego w 1912 roku. Rok prędzej został zesłany na Syberię gdzie rozpoczęła się jego znajomość z Iosifem Wissarionowiczem Dżugaszwilim czyli Staliem. Bardzo blisko współpracował też w tym czasie z Leninem, który wspominał go zawsze jako człowieka o niesamowitej wręcz pamięci.
W 1905 roku był już jednym z konspiratorów przygotowujących rewolucję. W 1906 roku został jednak aresztowany i od tego roku zaczęły się jego zsyłki. Z zesłania wrócił dopiero w 1917 roku. Od razu wznowił swoją działalność konspiracyjną – brał udział w planowaniu ataku na Pałac Zimowy w Piotrogrodzie, który zapoczątkował rewolucję bolszewicką.
Po dymisji swojego poprzednika 8 listopada 1917 roku został przewodniczącym Ogólnorosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego Rad. Był jednym z największych zwolenników separatystycznego pokoju z Niemcami, Austro-Węgrami – zawartego 3 marca 1918 traktatu brzeskiego.
Jakow Michajłowicz Swierdłow osobiście po konsultacji z Leninem przypieczętował wyroki śmierci na całą rodzinę carską dając lokalnym władzom bolszewickim na Uralu "wolną rękę" w postępowaniu z dawnymi władcami kraju.
Swierdłow zmarł w trakcie epidemii hiszpanki a na jego cześć Jekaterynburg zwany był w Związku Radzieckim Swierdłowskiem.
Copyright @ 2011 Dominika J. www.wp39.pl