Mianem planu mobilizacyjnego określa się zespół dokumentów i przedsięwzięć, które opracowuje się w czasie pokoju na wypadek wybuchu wojny. Pozwala on na planowe przestawienie się gospodarki a także całego potencjału państwa na warunki wojenne z pokojowych. W jego skład wchodzą także procedury przeprowadzenia mobilizacji częściowej lub powszechnej. Instytucją opracowującą plan mobilizacyjny jest zawsze sztab generalny wojska.
W okresie międzywojennym nasz Sztab Generalny przygotował 7 takich planów. Wszystkie były oznaczone kryptonimami, które powstawały poprzez wykorzystanie pierwszych liter oficera, który kierował zespołem odpowiedzialnym za jego stworzenie. Pierwsze dwa plany odchodziły od tej reguły (plan „AP” oraz plan „Wschód”). Trzeci, określony literą „E” posiada nieznanego autora. Kolejne określano kryptonimami „H”, „Z”, „S” i „W” od kolejno gen. dyw. Stanisława Haller, gen. bryg. Józefa Zająca, ppłk SG Jana Sadowskiego i płk dypl. Józefa Wiatra.
Ostatni z planów, plan mobilizacyjny „W”, powstawał od lata 1935 a w życie wszedł 1 maja 1938 roku. Opracowany był on w formie tabel i algorytmów procedur, które ściśle określały czynności do wykonania. Wskazywały także szczegółowo ich miejsce i czas. W planie przewidywano podział wszystkich oddziałów na trzy grupy, które mobilizowana alarmowo lub normalnie. Oddziały okresu zagrożenia miały być mobilizowane jako siły przygotowawcze organizujące mobilizowanie drugiej grupy – jednostek mobilizacji alarmowej. Te z koeli składały się z imiennie powoływanych rezerwistów. Ich mobilizacja oparta była o karty mobilizacyjne, które przechowywali starostowie i komendanci policji. Na rozkaz rozpoczynali mobilizację. Mobilizacja normalna oznaczała mobilizację powszechną.
Copyright @ 2011 Dominika J. www.wp39.pl